ความปลื้มปิติที่สุดในชีวิต

ในชีวิตของผมที่นับว่าเป็นศิริมงคลแก่ชีวิต เป็นความปลื้มปิติอย่างหาที่สุดมิได้ก็คือ การได้มีโอกาสเข้าเฝ้าอย่างใกล้ชิดในหลวง เมื่อครั้งพระองค์ท่านเสด็จไปเปิดหอสมุดแห่งชาติ ท่าวาสุกรี เมื่อประมาณ พ.ศ. 2509
ช่วงนั้นผมเป็นข้าราชการตัวเล็กๆระดับชั้นจัตวา ทำงานอยู่ที่แผนกห้องไมโครฟีล์ม และพระองค์ท่านเสด็จไปทอดพระเนตรการทำงานของกล้องไมโครฟีล์ม และมีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ระดับผู้อำนวยการหอสมุดแห่งชาติ ร่วมรับเสด็จและถวายรายงานการทำงานของกล้องไมโครฟีล์ม คือ ศ.คุณหญิงแม้นมาส ชวลิต

หลังจากนี้ผมก็ไม่มีโอกาสที่จะเข้าเฝ้าพระองค์อีกเลย ไม่ว่าจะเป็นโอกาสใดก็ตาม เมื่อพระองค์เสด็จมาประทับที่ รพ.ศิริราชครั้งก่อนๆ เพื่อรักษาอาการประชวร จนเสด็จกลับวังสวนจิตรลดา ผมก็ไม่มีโอกาสมาลงนามถวายพระพรแด่พระองค์ท่าน

ในวโรกาสที่พระองค์ท่านเสด็จมาประทับที่ รพ.ศิริราช ครั้งนี้ ผมก็ตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่า ถึงอย่างไรก็จะต้องมาลงนามถวายพระพรแด่พระองค์ท่านให้จงได้

แล้วความตั้งใจนั้นก็เป็นความจริง เมื่อวันจันทร์ที่ 26 ตุลาคม 2552 เวลาประมาณ 10.00 น. ผมก็มาลงนามถวายพระพรที่ศาลา 100 ปี รพ.ศิริราช ท่ามกลางพสกนิกรหลากหายหมู่เหล่าที่มาลงนามถวายพระพรกันอย่างไม่ขาดสายตลอดวัน

นี่คือความปลื้มปิติและเป็นศิริมงคลแก่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่ของผมอีกครั้งหนึ่ง

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน